میدونی یک ساله ک دارم دست و پا میزنم بزارین موهامو رنگ کنم...بزارین هایلات کنم... بزارین فقط چند تار مو رنگ کنم.

یک ساله موهام کوتاهه و پسرونه و بلندش نمیکنم چون دوست دارم رنگش کنم...ایندفعه اصرار کردم ک میخوام رنگ کنم با اکراه مادر گف یکم رنگ کن و بقیه نبینن..بایا میگ اصلا

میگ اگر از من حساب نداری برو رنگ کن..

اما بازم ایستادم...رنگ انتخاب کردم و میخواستم برم خرید 

اما امروز با حرفای داداشم ک بخشی حرفای خودش بود و بخشی حرفای خانواده ک اون داشت به ربون می‌آورد..تصمیم گرفتم رنگ نکنم..و گریه کردم برای تمام چیزاهای ساده ایی ک میخواستم اما نزاشتن...برای تمام چیزهایی ک برام عقده کردن...برای تمام چیزهایی ک همیشه براش جنگیدم و حرف شنیدم..

برای تمام حال خوب و حس وحال و شوری ک ازم گرفتن 

واس دلی ک میشکونن..

و منی ک نمیدونم بگم بچه ام..بگم حماقته...اما میخوام برم موهامو باز کوتاه کنم و دیگ ایندفعه کوتاهتر از اینی ک هست یعنی در حد کچل کردن  ...شاید لج کردم..

این رفتار درستی نیس...ولی هردفعه ک رویاهام و حسای خوبم رو ازم میگیرن موهامو کوتاه تر میکنم...

انگار اون موها شده وسیله اروم شدنم..

اما دلم برای داشتن موی بلند تنگ شده‌‌...