برگشت به خوابگاه با ترس و نگرانی...

همیشه با شور و ذوق میومدم..اما ایندفعه کل مسیر پر از تشویش بود

پر از ابهام...

سکوت اتاقم...دیوارش...تختم...دلم تنگ شده بود.‌

اما این وسط هیچی مث قبل نیس...با دستکش برو سرویس..برو اشپزخونه..با اسپری الکل...

حق خروج نداشنه باشی...برنامه های کوهتو نتونی بری...

خیلی زندگی بهم ریخته شده...

مث ذهن خودم...

با هربار دیدنت هی ذوق میکنم :)) چقدر این دل دیونه است !