هیچ چیز مث وقتایی ک میام اینجا و میبینم نون پرسیده ک دیر مینویسی خوبی!؟ منو خوشحال نمیکنه

اینکه یک نفر حتی از روی وبلاگم میفهمه...

نه نون خوب نیستم...

اصن خوب نیستم...

دچار فروپاشی های روانی شدم...خیلی زیاد...

هر روز بعد زایشگاه چشمام کاسه خونه...هر روز قلبم عز شدت انتخاب اشتباه میسوزه...

هر روز برای بودن او و خودم سرزنش میکنم.

هر روز به اینکه باید به رژیم و ورزشمم پایبند بمونم عصبی میشم...در برابر پرخوری عصبی این حال خیلی سخت میشه..

و هر روز به اینکه ایا دارم مسیر درست و میرم یا نه سک میکنم

به اینکه کسی کنارم نیس ک بگه درک میکنم..من تو این راه پشتمم..

بگه تو برو و هرجا کم اوردی من هستم...

کاشکی بد نشود اخر این قصه ...