من حتی عاشق خط واحد های اینجام ...

چه روزایی ک داخل این خط واحدا نگدروندم ، چه روزای پر هیاهو و پر شوق و پر تلخ

زندگی یکنواخت رو دوس ندارم حتی اگ همه بگن عالیه

من همون زندگی پر از ازمون و خطا و تکاپو رو دوس دارم

اون حال خوب اون وقتا.

توی پارکی ک هزاران خاطرات دارم نشستم .

اینجا همون جاییه ک یه شب کتلت درست کردیم و اومدیم با شین پکنیک .

همون جایی ک مامور با لباس شخصی به جرم روشن کردن شمع سر مزار شهدا پس از صانحه هواپیما ابان با کلتش اومد جلومون

همون جایی ک کوچه های اطرافش پر از آغوش های خوشحال بی عقله

همون جایی ک با اکیپ پاسور بازی میکنیم و قهقهه می‌زنیم

همون جایی ک خیر ماشین دارن ذ رو شنیدیم پ جیغ زدیم از خوشحالی .

همچن جایی ک فری رو راهی شهرش کردیم ووو

چقدر دوست دارم هوای این شهرو با اینکه تلخی داره.

چون زندگی جریان داشت ،چون جریان تلخ و شیرین باید باهم باشه.