یه آدم کمال گرای مزخرف ام .

ادمی که یه عالمه ایده دارع و میشینه میبینه چطور بعد ماه ها و سال ها بهویی ایده های تو ذهنش همچنان مونده و ادمای دیگ اجراش کردن و چه موفق شدن...

ادم اهمال کاری ک از وقتی سرکار نمیرم و پام اسیب دیده دوباره شکمم برگشته و پرخوری میکنم.

ادم منفی گرایی ک می‌ترسه بقیه چشمش بزنن و داره از همه دوری می‌کنه.

ادم خسته و نا امیدی ک در عین حال پر امیده .

ودر نهایت ادم تنهایی که خیلی تنهاعه .

مسخرس بیست و چندی سالمه ولی هنوز حتی یه رابطه نداشتم :)) رابطه هایی ک بوده اسمش رابطه نبوده جریانات مزخرف زندگی بوده ک گذرا و در چند چند روز بوده همیشه ...

هیچوقت تو این سالا احساس دوست داشتنی بودن نداشتم چون کسی هیچوقت بهم ابراز علاقه نکرده...

و امشب از اون شبایی ک می‌خوام فقط صبح یشه...