روز پنج شنبه هوا برف و مه بود راه افتادم توجاده ایی ک چندتا گردنه خطرناک داره تا اخر مقصد پلک روهم نزاشتم بس ک جاده خراب و لغزنده بود و تاکسی بسلامت به مقصد رسید فک میکنین چی باعث میشه ادم انقدر کله شق بشه ک‌تو اون هوا بره ، من میگم هدف . اما هدفی ک نمیدونی داری درست میری یا نه .

شب طبق معمول باید خونه کسی میرفتم ک تو خیابونا اواره نباشم و بعله کی بشه این خانه ب دوشی تموم شه.

دیروز ک پست اینستا رو گذاشتم ب این فک کردم چه پست خوش آب رنگ و خفنی شد ولی غم هایش نهان .

صب حمعه زدم ب کوه و گدار دوست دلشتس ام و دامنه های پر برف ک‌گاها تا ران پا داخل برف بودم. زدم و خندیدم و عشق کردم

من. دیوانه ترکیب برف و کوهم دیوانه . مست مست میشم برام حکم ویسکی داره و حتی قوی تر .

یک مارس بیست بیست و چهار روز به یاد ماندنی شد ک من خیلی بابتش خوشحالم.

این روزای اخر سال دارم سعی میکنم از لحظه ب لحظه زندگی استفاده کنم...